| تبليغات | X |
|
کار من هر روز این است که شهادت به شاعر بودن تو بدهم قصاب بی پروانه...
|
|
|
>
باز هم مسئله ی چشمانت...
>
مدتی بود که این حافظه با یاد تو در جنگ نبود... مدتی بود... مدتی بود دلم تنگ نبود... رودم و میخواهم آرام بگیرم
>
ابرم ولی از هر چه باران است سیرم کوچت جر مرگ نخواهد بود چیزی حس میکنم این روزها دیگر بمیرم تو را نگاه میکنم و سیراب نمیشوم از نگاه
>
دیوانه ها عاشق نگاه کردنند به ماه! ش ی و ا
>
شرابند دلسرد
>
از چشمه های مبهوت زمین نماز باران میگزارد لوت لبهام...
>
>
>
>
>
مزرعه ی آروزهای من...
>
موهای جو گندمی تو... با آبی بنویسم...
>
یا با مشکی... چه فرقی میکند؟ وقتی که "تو" نمیخوانی!! این بار شعر نمیگویم!!
>
شعار میدهم!! دوستت دارم!! منِ خام...کمی تفتم بده...
>
کمی به حرارت خیره ای... به گرمای تبسمی... به شعله ی مهری در قلبی... مردم از فلسفه های منجمد بی روزن... کافی ست دیگر... عاشقانه سر بده.... ه بده....
>
>
آسمان من !
>
این سرگیجه را دوست دارم...دوست دارم... دوست دارم دور سرم بچرخی.... مرا صلتی بده فرا رها دهنده از صمغ بی تاب کشنده ی بی خاطری!!پناخسروا!!! ماه من
در سیاهی پیچ وا پیچ شهر سرخ چه دیده ای آخر؟ که همه موهایت ریخت
نگفتم چشم بگذار؟
ماه من!
بیا این شماره ی مرکز کاشت موی تضمینی ... چه میتوان گفت؟
>
لال مانی بگیرم بهتر است!! دلم برای شراب لک زده بود و تو مزه اش را گرفتی! و آخرین سیگار را دود کردی و به من استامینوفن کدوئین تعارف کردی!! همیشه خود خواهی بودی لال مانی بگیرم بهتر است... بده بیاد! میخواهم جمع کنم بساطم را
>
خسته ام خسته میخواهم تاول های تمام جاده را به دندادن بکشم و بروم میخواهم بروم بدوم فرار کنم کسی دو پای اضافی ندارد به من قرض بدهد؟ و یک جارو برقی که خرده ریزه های این دل شکسته را جارو کنم؟ پوست مرا کندی با تیزی نگات
>
له و لورده ام کردی با گوشت کوب عصیان کرده ی ملتهبت شورش کرده ای! لا مروت تو که گفته بودی چشم و دلت سیر است؟ مرا چرا به سیخ کشیدی دیگر؟ پیش از آنکه بیایی
>
دستی درد آلوده بر تن تو ریل آهنی کشیده بود به چه بلندی... پشتت بود و تو آن را نمیدیدی... یادت هست چند بار برایت دندانه هایش را شمردم؟ چه بوسه ها بر آن ریل ها که نزدم زدم که سفر فراموشت شود!! به تو نگفتم از تو چه پنهان زدم که برچینم به خیال خودم آن ریل ها را! دریغا که بوسه هایم گسترشش داد!و افزودش! چقدر دلم برای آن ریل های تنگ است... چقدر... عجیب تر از این غریب نکند لحظه ی دیدار شود
>
در شعر ناسپید من نکند قافیه تکرار شود خواهم که شور گریسته با شوق بنگرم تو را وای چشم من شور است؟ نکند یار بیمار شود!! به ضریح پنجره این بار دخیل بسته ام مجیبم شود نکند " دیگری" پدیدار شود دم غروب است بارید موذن اجازه داد خدا خدا میکنم نکند این بار بدقرار شود! درست سر ساعت!! در دست دو پاکت شعر! با خود آهسته گویم نکند که صبر سرشار شود میستانم از بوسه میستانم شعر ها را نگاه نگاه میکنم نکند که دنبال کار شود!! می آورم برای تو لیمو بخور که شیرین است!! آهسته آه بکش نکند که شب بیدار شود!! بی تو شیرینی زندگی دلم را میزند...!
>
بی حضور سایه ی سیاه مکسر مکرر مدهشت مدهوش میشوم و مست از وحشتی...وحشتناک! بی تو گرانش زمین بی تو mg معکوس عمل میکند!موزون تر میشوم و عروجم شتاب میگیرد! بی تو بینوا تکه سوسیس بینوایی هستم در ماهیتابه ! آه چه مسئولیت سنگینی با من است قد وزن یک گاو! بی تو کنترل بر انگشت میگیرم و ضد عشق NGO تشکیل میدهم! بی تو "ای کاش" را از روی دیواری که رویش نوشته شده بود " کاش زندگی دنده عقب داشت"پاک میکنم!و با فعلش " حال" میکنم!!هر طور که خواستم... ملوس تو که نباشم دنیا ملوثم میکند آخرش این است دیگر! اصلا" بگذار بی خرده شیشه بگویمت... تو هم که نباشی..توهم تو هم که نباشد...شانه هایم آنقدر مردند که سنگینی سایه ایت را بی وزن ببینم... بی وزن بی وزن... بی وزن عین...بغض!! دیشب شاعر نبودم و شاعر نبودنم غیر منتظره بود!! دیشب منفصل از حجاب بودم و مشتعل از آب! دیشب یک پیک زدم شور شور بود!! دیشب چیزی داشت خیال بافی مرا مختل میکرد من شده بودم عین مجسمه! دیشب یک خط در میان حساب کتاب میکردم و عشق می باختم!! شاعر نبودم و عشق میباختم!! منفصل از حجاب بودم و شورمست!! مجسمه ای بودم که محاسبه میکرد!کامپیوتر بودم!! بر افروخته وار... دیشب مختار نبودم مختاری... دیشب صلاح الدین بودم!! امتداد آن " گلوله" شقیقه های مرا و بعد از من هزاران شقیقه ی در شقاوت غنوده ی ممتد را غرید! و استخوان ماهی لجن خوار در گلویم گیر کرد!!و درید! آه ای نورالانوار کم سو گشته ایم...ریخته ایم...سوخته ایم...چاره ای....! خواب در مسیری به رنگ مجهول آبی... به مقصدی دور دست که امید... گذر من افتاده... ناهویدا در سکون سکوت سنگینی که چگالیش از من بیشتر... هراس از هیبتی خرد... که افعالم یادم رفت!! بود....بود...بود...بود.... هراسی خرد و کلان گه گاه که متورم میشد تمام نگاه مرا می فشرد و تفکر دیدن را میربود بودبودبود محشری موهوم و مه سود... اما ناچارا" گذار من به اینجا افتاده که افتاده بود! از گام های من اما موسیقی تراوش میشد خواب , خوب یادم هست به همینم دل خوش بود از گامهایم ریشه بزند تا قلب...مغز...چشمم... تا دانه به دانه ی نتهایش را مزه مزه کنم توهم بود یا دروغ یا حضور محض نمیدانم اما دوردست را میدیدم مختصر شبیه بوسه بود....! اخم تو هیچ نیست...
>
اخم تو سرخوردگی ست که پهنه میگسترد بر گستره ی آخر و عاقبتم! اخم تو تنها نقطه ی کوچک سیاهی همرنگ شب است...کلاغ تنهایی ست که بال گشوده در دور دست...آخرین بازمانده از نسل دایناسورها! اخم تو " هیچ " نیست...همه چیز است! اخم تو هیبت رعشه ی آسمان است که وا میماند در دل تک گل زرد رنگ شکفته بر سر سنگ قبر دختر دو ساله! اخم تو منم...که وانهاده میشود...وا پس زده میشود...شتک میشود...و از بستر رود به سنگ سیاهی برخورد میکند و مرگ مغزی میشود! اخم نکن جان من...جان من! تو را به هیچ رقم نمیتوان کشید
>
سربی و سرابی! و آه! نیستی تو... تو را نمیتوان پیمود... نه راهی به بادیه ای...نه خط عابر پیاده ای...! و آه ! هستی تو...!! چه رنج تاب زن بی گنجی یقه ات را گرفته! تو را نمیتوان خارید!تو خود ارگان ذیربط خورش ماهیچه! خارشی و خار!! و آه نیستی تو... تو را نمیتوان پایید! خارج از نقطه ی دید کور من... خارج از وفا به شعور من... خارج از کرانه ی تحمل من... عددی نیستی!!! |
PROFILE BLOGARCHIVE POSTS [ daily links ]
من در کلوب دات کام دی 1390 آذر 1390 آبان 1390 مهر 1390 شهریور 1390 مرداد 1390 تیر 1390 خرداد 1390 اردیبهشت 1390 اسفند 1389 مهر 1389 شهریور 1389 اردیبهشت 1389 فروردین 1389 بهمن 1388 تیر 1388 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 تیر 1386 خرداد 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 [ categories ]
عاشقانه
شب بخیر آقای نویسنده |
